Geçtiğimiz hafta 40 dakikamı, sadece benim okuyacağım bir backlog'u düzenleyerek geçirdim. Kartları sütunlar arasında taşıdım, her birine öncelik atadım, dördünü 'sprint' adı verilen bir bölüme sürükledim. O 40 dakika boyunca tek bir satır kod yazmadım, tek bir hata düzeltmedim, zaten aklımda olmayan tek bir bilgi üretmedim. Bir yılı aşkın süredir ürünümü tek başıma yönetiyorum ve bu süre boyunca içgüdüsel olarak ekiplerin koordinasyon için kullandığı issue tracker'lara yöneldim: Jira, Linear, GitHub Issues, Trello... Marka değişiyordu ama refleks aynıydı. İşte bu refleksin solo bir geliştirici için neden yanlış olduğunu anlatmak istiyorum.
Bir issue tracker'daki neredeyse her ritüel, ikinci bir kişinin soracağı soruları yanıtlamak için vardır. Story point'ler, birden fazla kişinin kapasitesini tahmin etmek içindir. Durum sütunları, bir kartın 'benden' 'sana' geçişini izlemek içindir. 'Tamamlanma tanımı', iki kişinin neyin bittiği konusunda anlaşmazlığa düşmemesi içindir. Atanan kişi alanı, sprint sınırları, WIP limitleri, triyaj etiketleri... Bunların hepsi koordinasyon araçlarıdır. Oysa benim tek bir çift elim var. Story point atadığımda kendi kapasitemi kendime tahmin ediyor, sonra bu tahmini okuyup suçluluk duyuyorum. Kartı 'Devam Ediyor'dan 'İnceleme'ye taşıdığımda ortada inceleyen yok; kart benden bana gidiyor. İş teslimi için bir aparat kurmuş, sonra her teslimin iki tarafında da duruyordum.
Asıl maliyet, aracın işi kendi şekline göre sessizce yeniden şekillendirmesi. Bir board ilgilenilmek ister; boş bir sütun başarısızlık, dolu bir 'Tamamlandı' sütunu ise anlamlı bir şey yapmasam bile ilerleme hissi verir. Kendimi, zaten bitirdiğim işler için ticket açarken buldum, sırf onları 'Tamamlandı'ya sürükleyip o küçük hazzi almak için. Bu bir statü tiyatrosu ve ben bunu kimsenin olmadığı bir seyirciye oynuyordum. Bir de suçluluk var: Eski bir board, sessiz bir günlük suçlama. 41 açık ticket, altısı çeyrek yıldan eski, hepsi teknik olarak 'benim' ve hiçbiri ilerlemiyor. Board, sıradan bir backlog'u kendi güvenilmezliğimin bir anıtına dönüştürüyor. Bir ekipte bu baskı bazen yararlıdır çünkü ortak görünürlük gerçek hesap verebilirlik yaratır. Yalnızken ise bu sadece düşük dereceli bir utanç üreten makine ve ben buna aylık abonelik ödüyordum.
Nasıl Önlem Alınmalı?
Şimdi bunun yerine tek bir düz metin dosyası kullanıyorum. Her satır bir tarih ve bir fiille başlıyor: '2026-07-06 CSV dışa aktarımdaki saat dilimi hatasını düzelt.' Satır bittiğinde hiçbir yere sürüklemiyorum; önüne bir 'x' koyup devam ediyorum. Sütun yok çünkü sütun devredecek kimse yok. 'Hala burada' veya 'üstü çizildi' dışında bir durum yok. Zaman kısıtlamalı işler takvime gidiyor çünkü takvim, bir şeyin belirli bir günde yapılması gerektiğini söyleme işinde her tracker'dan daha iyi. Tek gerçek kuyruğum, işin başkalarından geldiği tek yer e-posta gelen kutum. Yakalama kuralı şu: Bir görevi kaydetmek, onu üreten düşünceden daha ucuz olmalı. Bir görevi yazmak için proje, etiket ve öncelik seçmek 11 saniye sürüyorsa, yarısını yazmam ve yazılmayan yarıda gerçek hatalar saklanır. Bu yüzden yakalama, tarihli bir satır ve başka hiçbir şey değil. Sıralama daha sonra, sessiz bir Pazar günü, sıralama ucuzken yapılabilir. Yakalama anı, soru sormayacak kadar aptal kalmalı.
