Bir gün masama yaydım: Bir yıl içinde geliştirdiğim 22 aracın listesi. Gözlerime inanamadım. Hiçbiri benim için değildi. Her biri başka birinin sorununu çözmek için üretilmişti. Ellerini dezenfekte eden sağlık çalışanları için sayım uygulaması, güneş altında plaka kopyalayan personel için otomasyon, video düzenlemede zorlanan yaşlı bir çalışan için basitleştirilmiş bir editör... Liste uzuyordu. Kendi işimi kolaylaştıracak tek bir araç yoktu. Üstelik bunu hiç planlamamıştım. Sadece önümde zorlanan birini görünce dayanamayıp çözüm üretiyordum. Ta ki 22. araç da tamamlanana kadar fark etmedim: Tüm emeğim başkalarına akmıştı.
Bu dönüşümün arkasında ne vardı? Cevap tek bir kelime: Yapay zeka. Kodlama bilmeyen biri olarak 22 araç geliştirebildim çünkü AI benim ellerime bir güç verdi. Önceden bilgisayarla iyi olmak bir yetenekti. Temiz bir belge biçimlendirmek, karmaşık bir Excel formülü yazmak başlı başına bir beceriydi. O dönem bitiyor. Artık bilgisayar ve yapay zeka sadece araç. Asıl önemli olan, bu aracı ne kadar iyi kullandığınız. AI kullanma beceriniz, giderek sizin yeteneğinizin ta kendisi haline geliyor.
AI devasa bir bilgi yığınına sahip; neredeyse tüm alanları kapsıyor. Ancak ihtiyacımız olan, o yığından küçücük bir parça. Gerçek beceri, her şeyi bilmek değil, ihtiyacın olan tek parçayı çekip çıkarmak. Nasıl sorduğunuz ise sonucu şekillendiriyor. Aynı AI'ya matematikçi gibi sorarsanız matematikçi olur, bilim insanı gibi sorarsanız bilim insanı. Benim için geliştirici oldu. AI'yı bir geliştirici olarak konumlandırdım, ne istediğimi sordum ve geleni kullandım. Tüm numara buydu.
Teknik Analiz
Bu blog yazıları da aynı mantıkla yazılıyor. Anadilim İngilizce değil; AI'yı bir yazma ortağı olarak kullanıyorum. Kendi dilimde hikayemi anlatıyorum, birlikte okunabilir bir metne dönüştürüyoruz. Kod bilmeyen birinin AI ile yazılım geliştirmesi, şimdi aynı AI ile bunu anlatıyor. Bu kelimelerin üretilme şekli, anlattıklarımın kanıtı niteliğinde.
Sistem Güvenliği
Çalışanlara hep aynı şeyi söylüyorum: AI'ı ciddi bir ders gibi çalışmaya kalkmayın. Onunla oynayın. Şunu sor, bunu sor. 'Aa, bunu da yapabiliyormuş' dedirten bir his yakalayın. Bu hissi aldıktan sonra fark etmeden daha zor şeyler istemeye başlıyorsunuz. Gelişim böyle oluyor — bir kişi, bir küçük soruyla başlıyor. Herkesin dalganın önünde olması gerekmez ama en azından ayak uydurmalısınız. Ben de önde değilim; sadece ayaklarımı akan suya koydum ve sürüklenmemek için yeterince hızlı yürüdüm. Eğrinin önünde olmak zorunda değilsiniz, sadece hareketsiz kalmayı reddetmelisiniz.
İşte bu yürüyüşle bir gün başımı kaldırdığımda kendimi 22 araçla, tahmin edemediğim bir yılla ve benim gibi insanlara ait olmadığını düşündüğüm bir beceriyle buldum. Bu seri, bir kağıt yığınına bakmakla başladı ve şu sessiz farkındalığa ulaştı: Öğrendiğim en değerli şey kod değil, nasıl soracağımdı. Şimdi sıra sizde. Sizin de kağıt yığınlarınız, önünüzde zorlanan iş arkadaşlarınız, o dev yığından çekip alacağınız küçücük bir parçanız var. Gidin onunla oynayın. Ne yapabildiğini görün. Sıradaki hikaye sizin inşa edeceğiniz.
Kaynak: dev.to
