Yapay zeka araçları, iş arkadaşlarına yardım sorma ihtiyacını ortadan kaldırarak 'bugsız' bir iş gücü vaat ediyor. Ürün tasarımcıları araştırmacılara, ürün yöneticileri tasarımcılara, mühendisler erişilebilirlik ekiplerine sormak zorunda kalmıyor. Bu durum kurtuluş olarak görülse de, aslında takım bağlarını güçlendiren hızlı sorular, küçük konuşmalar ve organik bağlantılar gibi 'hatalar' ortadan kalkıyor.
MIT'nin 2012'deki araştırması, takım verimliliğinin en iyi göstergesinin resmi toplantılar değil, koridor sohbetleri ve kahve molaları gibi gayriresmi iletişim olduğunu ortaya koydu. Google'ın Project Aristotle çalışması ise psikolojik güvenliğin yüksek performansın bir numaralı belirleyicisi olduğunu gösterdi. 2025'te Harvard, Columbia ve Yeshiva Üniversiteleri tarafından yapılan bir araştırma, yapay zeka otomasyonunun takım koordinasyonunu bozduğunu ve güveni azalttığını buldu.
Takım enerjisi ve psikolojik güvenlik azaldığında, çalışanlar kendilerini kopuk hisseder ve bu da şirketin kârlılığını etkiler. McKinsey'in araştırması, aidiyet eksikliğinin işten ayrılma nedenleri arasında üst sıralarda yer aldığını gösteriyor. S&P 500 şirketlerinde çalışan bağlılığı kaybı yılda 228-355 milyon dolar arasında üretkenlik kaybına yol açabiliyor.
2024'te yapılan bir Kore araştırması, zayıf bağların (ara sıra etkileşimde bulunulan kişilerle kurulan köprüler) inovasyon performansını sürdürdüğünü ortaya koydu. Yani atılımlar, daha önce 'rahatsız edilen' kişilerle etkileşimlerden doğar. Liderler, yapay zekanın getirdiği verimlilik kazançlarının, kopuk ve ayrılma eğilimi yüksek bir iş gücünün maliyetine değip değmediğini sorgulamalı.
