Kanada'nın tek saatçilik okulu, tahmin edebileceğiniz gibi bir yer değil. École nationale d'horlogerie, Montreal ile Quebec City arasındaki yaklaşık 140.000 nüfuslu Trois-Rivières şehrinde, bir ilkokulun üçüncü katında bulunuyor. Duvarları guguklu saatlerle kaplı, yarım düzine büyükbaba saati yan yana duruyor, vitrinler saatlerle dolu ve raflarda şömine ile duvar saatleri sıralanmış olmasına rağmen, mekan şaşırtıcı derecede sessiz. Okulun tam zamanlı iki öğretmeninden biri olan Benoit Mercier, bu sessizliğin gerekli olduğunu söylüyor: 'Bu kadar küçük parçalarla çalışmak çok sabır ve huzur gerektiriyor. Şanslıyız, tüm kat bize ait.'
Okul, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra gazilere yeni bir beceri kazandırarak topluma yeniden entegre olmalarına yardımcı olmak amacıyla 80 yıl önce kuruldu. Ancak Mercier, bugünkü hedefin çok farklı olduğunu belirtiyor: 'Saatçiliği temelden öğreterek piyasada profesyonel olmalarını sağlamaya çalışıyoruz.' Şu anda maksimum kapasite olan 20 tam zamanlı öğrenci kayıtlı ve 11 potansiyel öğrenci bekleme listesinde. Mercier, odak noktasının mücevher yapımı olduğunu, ancak öğrencilerin kazandığı yüksek el becerisi, detaylara dikkat ve sabır gibi becerilerin oldukça uzmanlaşmış olduğunu ve geniş iş fırsatları sunduğunu söylüyor.
23 yaşındaki öğrenci Emma Boudet, Fransa asıllı olup gıda endüstrisindeki laboratuvar işini bırakarak saatçilik okuluna gelmiş. Karmaşık bir guguklu saati tamamladıktan sonra bu işin sinir bozucu olduğunu söylüyor: 'Duvarda güzel görünüyorlar ama bu hayatımda yaptığım son guguklu saat olacak.' Mezun olduktan sonra Montreal'de lüks bir saat ve mücevher perakendecisinde iş bulmayı umuyor. Mercier, TAG Heuer, Rolex ve Birks gibi şirketlerin gelecekteki çalışanlar için okulla iletişime geçtiğini belirtiyor. 46 yaşındaki eski iç mimar Louis-Philippe Grondin ise kariyer değiştirerek değerleriyle daha uyumlu bir iş bulmak istemiş: 'Bazen kullandığımız malzemeler ömür boyu dayanıklıydı ama beş ila yedi yıl içinde modası geçtiği için çöpe gidiyordu, bu beni rahatsız ediyordu.' Saatçilikte bunun olmadığını söylüyor ve bileğinde 87 yıllık bir saat taşıyarak 'Bir şeyi korumak daha anlamlı' diyor.
Okulda, penceresiz bir odada kilitli kapılar ardında yüzlerce küçük çekmece bulunuyor. Her biri, daha da küçük bileşenler içeren düzinelerce küçük şişeyle dolu. Mercier, 'Tüm parçalarımızı, tüm araçlarımızı burada saklıyoruz,' diyor. Her şişe el yazısıyla harf ve numaralarla işaretlenmiş ve öğrencilerin her parçanın kalibresini tanıması için evrensel bir sistem kullanılıyor. Ancak okul, taşınma zorluğuyla karşı karşıya. Quebec Eğitim Bakanlığı, ilkokulun daha fazla alana ihtiyacı olduğu için okulun taşınması gerektiğini bildirdi. Mercier, 'Milyonlarca küçük parçayı nasıl taşıyacağız bilmiyorum, sanırım bu bana kalmayacak,' diyor. Taşınma takvimi belirsiz olsa da, eğitimin devamı için gerekli ihtiyaçların karşılanması konuşuluyor.
