Siber güvenlik kavramı, son yıllarda giderek genişleyen bir anlam kazanıyor. Artık sadece bilgisayar korsanlığı ve veri ihlalleri değil, dezenformasyon, çocukların sosyal medya güvenliği, antitröst düzenlemeleri, gazetecilik etiği ve insan ticaretiyle mücadele gibi birbirinden farklı konular da siber güvenlik çerçevesinde ele alınıyor. Bu durum, akademik literatürde 'siberleştirme' (cybersecuritization) olarak adlandırılıyor ve siber güvenlikte bir 'görev kayması'na (mission creep) işaret ediyor.
Siberleştirme, aslında varoluşsal olmayan sorunları teknolojik boyutlarıyla abartarak aciliyet ve istisnailik siyasetine taşıyor. Bu yeniden çerçeveleme, sorunların karmaşıklığını göz ardı ediyor ve tek boyutlu çözüm önerilerine yol açıyor. Örneğin, bir ifade özgürlüğü sorunu olan dezenformasyon, siber güvenlik tehdidi olarak sunulduğunda, Anayasa'nın Birinci Ek Maddesi gibi temel hak ve özgürlüklerin askıya alınmasına neden olabilecek argümanlar devreye girebiliyor.
Uzmanlara aşırı güven duyulması ve siberleştirmenin indirgemeci eğilimleri, yönetişim kararlarının daha opak hale gelmesine yol açıyor. Bu durum, kamu güvenini ve siyasi meşruiyeti aşındırıyor. Makale, siberleştirme olgusunu yüzeye çıkararak, bu eğilimin cezai ve hukuki alanlardaki örneklerini inceliyor ve siber güvenliğin bir 'koz' olarak kullanılmasının demokratik süreçler üzerindeki tehlikelerine dikkat çekiyor.
Yazarlar, siberleştirmenin farkına varmanın ve eleştirel bir çerçeve geliştirmenin hayati önemde olduğunu vurguluyor. Aksi takdirde, zorlu kararları siber güvenlik kozuna devretme riskiyle karşı karşıya kalıyoruz. Bu makale, yönetişimin zorlu işini yeniden elimize almamız için bir çağrı niteliği taşıyor.
