Siber güvenlik, son yıllarda giderek artan bir 'görev kayması' (mission creep) yaşıyor. Politika yapıcılar, dezenformasyondan çocukların sosyal medya güvenliğine, antitröst düzenlemelerinden gazeteci suistimaline kadar birçok farklı sorunu siber güvenlik meselesi olarak yeniden çerçeveliyor. Bu makale, bu olguyu 'siber güvenlikleştirme' (cybersecuritization) olarak adlandırıyor ve bu yeniden çerçevelemenin sorunları varoluşsal tehditler haline getirerek acil ve istisnai yönetim biçimlerine kapı araladığını savunuyor.
Siber güvenlikleştirme, sorunları teknolojik doğaları gereği yoğunlaşmış tehditler olarak konumlandırdığında, bu sorunlar aciliyet ve istisnacılık siyasetine erişiyor. Bu durum, endişe verici yönetişim tepkilerini davet ediyor. Örneğin, bir kez siber tehdit olarak etiketlenen bir konu, karşıt görüşleri geçersiz kılan normatif bir güç kazanıyor ve sorunu aşırı basitleştiriyor. Bu basitleştirme, tek boyutlu çözümlere ve Birinci Değişiklik itirazları gibi tartışma kozlarının kullanımına yol açıyor.
Siber güvenlikleştirme ayrıca, sözde uzmanlara ve onların önerdiği çözümlere itibar edilmesine neden oluyor. Bu indirgemeci eğilimler ve uzmanlara duyulan güven, nihai yönetişim tercihlerini daha opak hale getiriyor. Bu opaklık, kamu güvenini ve siyasi meşruiyeti aşındırabilir. Makale, siber güvenlikleştirme olgusunu yüzeye çıkararak, cezai ve hukuki alanlardan örneklerle bu eğilimin sinsi doğasını ve genişleme potansiyelini gösteriyor.
Bu makale, siber güvenlikleştirmeyi analiz etmek ve eleştirmek için yeni bir çerçeve sunuyor. Yazarlar, bu olguyla yüzleşmenin kritik olduğunu, aksi takdirde zor kararların sorumluluğunu 'siber güvenlik kozuna' devretme riskimiz olduğunu belirtiyor. Amaç, yönetişimin zor işini tekrar insanların eline almasına yardımcı olmak. Siber güvenlikleştirmenin farkında olmak, demokratik süreçlerin ve kamu yararının korunması için hayati önem taşıyor.
