Tasarım her zaman işlevle başlar; işlev, formu şekillendirir. Ancak bu işlev tamamen görünmez kılınamıyorsa ve insanlar hâlâ onunla etkileşime girmek zorundaysa, kaçınılmaz olarak deneyimlerinin bir parçası hâline gelir. Kyrylo Levashov'un da belirttiği gibi, soru artık "Yardımcı yazılımınızın kullanımı daha iyi hissettirmeli mi?" değil, "Yardımcı yazılımınız bunu yapmamayı göze alabilir mi?" şeklinde değişti. Fiziksel ürün markaları, sıradan ev eşyalarını (sabun, elektrikli süpürge) arzu edilen deneyimlere dönüştürürken, sistem bakım yazılımları bu dönüşümü henüz gerçekleştiremedi.
Dyson, sıradan bir süpürgeyi misafirler gelirken bile saklamak istemeyeceğiniz bir ürüne dönüştürdü. Method, bulaşık deterjanını cam şişede sunarak mutfak estetiğine katkıda bulunan bir nesne hâline getirdi. Oysa sistem yazılımları -özellikle bakım araçları- hâlâ bir angarya olarak görülüyor. Bu markalar, daha akıllı, daha insani ve duygusal olarak daha zengin bir yaklaşım için büyük bir tasarım fırsatını kaçırıyor. Kullanıcı arayüzü tasarımında bakım katmanı, en az keşfedilmiş alanlardan biri.
Yaygın dört tasarım varsayımı, bu kategorinin angarya statüsünü aşmasını engelliyor. Birincisi, kullanıcının görevden zaten nefret ettiğini varsaymak: Kullanıcı burada bir şeyler ters gittiği için, isteyerek değil. Tasarımı buna göre hızlı, klinik ve görünmez yapmak, aslında nefret edilesi araçlar yaratıyor. İkincisi, duyguların sadece tüketici uygulamalarına ait olduğunu düşünmek: Oysa Method, ürünü değil, kullanıcının araçla ilişkisini değiştirdi. Üçüncüsü, kullanıcıların bakım araçlarının hayranı olmayacağını varsaymak: MacPaw ekibi, topluluklarını dinleyerek kullanıcıların da hayran olabileceğini kanıtlıyor. Dördüncüsü, kişiliğe yer vermemenin gerektiğini düşünmek: Oysa yazılım sistemi gizlediğinde, kullanıcı güven kaybediyor.
Tasarım işlevle başlar, ancak işlev tamamen görünmez kılınamıyorsa, deneyimin bir parçası olur. Kullanıcılar, sadece çalışmasını değil, çevrelerine uymasını, ruh hâllerini etkilemesini ve genel deneyime katkıda bulunmasını bekler. Örneğin bir saat, temel işlevi zamanı göstermek olsa da, fiziksel bir alan kapladığı için estetik bir rol üstlenir. Sistem yazılımları da benzer şekilde, sadece işlevsel değil, duygusal bir tatmin sağlamalıdır.
Bakım katmanı, sadece bir kullanıcı arayüzü sorunu değil, aynı zamanda bir davranış problemidir. Kullanıcılar, sistem araçlarını kullanmaktan kaçınıyor çünkü bu araçlar hiçbir noktada olumlu bir duygusal sinyal üretmiyor. Sorun nadiren karmaşıktır; asıl mesele, olumlu duygunun yokluğudur. Tasarımcılar, işlevi yapılandırma, açıklama ve etkileşim biçimleriyle duygusal bir bağ kurabilir. Bu, kullanıcıyla bir ilişki inşa etmenin anahtarıdır.
Gelecekte Ne Bekleniyor?
Sistem araçları tasarımında duygusal zenginliğe yatırım yapmak, markalar için büyük bir fırsat. Kullanıcıların araçla olan ilişkisini dönüştürmek, onları angaryadan keyifli bir deneyime taşıyabilir. Bu, sadece daha iyi bir kullanıcı deneyimi değil, aynı zamanda marka sadakati ve rekabet avantajı anlamına geliyor. Artık soru, "Yardımcı yazılımınız daha iyi hissettirmeli mi?" değil, "Bunu yapmamayı göze alabilir mi?" şeklinde soruluyor.
Kaynak: smashingmagazine.com
